Статьи

Интихобномаи эхтимоли(тасодуфи) – чунин шакли интихобномаест, Ки дар он хар як чузъи умумияти генерали имконияти муайян, пешакии ба таркиби он воридшавиро дорад.

Барои донистани хусусияти алокаву муносибатхои миёни одамон амал кунанда донистани омилхои уро ба ин амал хидояткунанда зарур аст, ки ин бидуни омузиши фардияту шахсияти инсон муяссар намешавад.

Чуноне, ки мо дар бахсхои кабли ёдовар шудем, чомеъа руи баркарории муносибату алокахои ичтимоии одамон суббот дорад.

Андешаи инсон ба зимни кушишу дарёфти мафхуми фарханг ин тааммадунест, ки руи маънии хастияшон карор мегирад.

Маданият дар илми ичтимои хамчун танзимгари меъёрхои ахлокии гуруххои ичтимои ва чомеъа баромад мекунад.

Таснифоти ҷуғрофии забонҳо Дар забоншиносӣ чанд хели таснифоти забонҳо мавҷуд аст,ки муҳимтаринашон инҳо мебошанд: ҷуғрофӣ, функсионалӣ, типологӣ ва гениологӣ Таснифоти ҷуғрофии забонҳо харитаи густа

Нақшаи мавзӯъ 1.Аз таърихи типологияи стстемаҳои фонологии забонҳо 2.Принсипҳои таснифоти системаҳои фонологии забонҳо 1.

Нақшаи мавзӯъ: 1.Типологияи системаи садонокҳо 2.Типологияи системаи ҳамсадоҳо 1.

Нақшаи мавзӯъ: 1. Мафҳуми қабати морфологии забон 2. Интихоби воҳидҳои зарурӣ барои муайян намудани типологияи морфологии забонҳо. 1.

Нақшаи мавзӯъ: 1. Меъёрҳои типологӣ барои муқоисаи ҳиссаҳои нутқ. 2. Таркиби ҳиссаҳои нутқ дар базъе забонҳои сохтори морфологиашон гуногун. 1.

Нақшаи мавзӯъ: 1.Мафҳуми қабати синтаксиси забонҳо 2. Хусусиятҳои типологияи ибора 3. Меъёрҳо барои муайян намудани навъи типологии ибора 1.

Нақшаи мавзӯъ: 1. Калима ҳамчун воҳиди асосии типологияи қабати луғавии забонҳо 2.Лексема ва фарқияти он аз калима 1.

Навъҳои калимаҳои (аз ҷиҳати таркиб) дар боло зикршуда хусусияти типологии худро на танҳо дар мавриди қабули морфемаҳои шаклсоз, балки ҳангоми қабули морфемаҳои калимасоз ҳам нигоҳ медоранд.

Навъҳои калимаҳои (аз ҷиҳати таркиб) дар боло зикршуда хусусияти типологии худро на танҳо дар мавриди қабули морфемаҳои шаклсоз, балки ҳангоми қабули морфемаҳои калимасоз ҳам нигоҳ медоранд.

Калимаҳои сохта дар ҳамаи забонҳо аз морфемаҳои зерин иборат аст: реша (R), ки маънои луғавиро ифода мекунад; пасванд (S), ки баъд аз реша мебиёяд ва ё пешванд (P), ки пеш аз реша мебиёяд.