- Адабиёти тоҷик
- Асосҳои давлат ва ҳуқуқ
- Асосҳои туризм
- Биогеография
- Бонк ва бонкдори
- Гумрук
- Забони англисӣ
- Информатика
- Иншо ва мавзӯи озод
- Консепсияҳои табиатшиносии муосир
- Маркетинг
- Менеҷмент
- Микро ва Макро иқтисод
- Молия ва қарз
- Назарияи Иқтисод
- Омор
- Психология
- Саволҳо ва Ҷавобҳо
- Сиёсатшиносӣ
- Таърихи динҳо — Диншиносӣ
- Таърихи халқи Тоҷик
- Фалсафа
- Фархангшиносӣ
- Экология
- Демография
- Этика / Эстетика
- Биология
- Нуҷум
- Асосҳои Иқтисодиёт
- Баҳисобгирии бухгалтерӣ
- Ботаника
- Геополитика
- Иқтисоди миллӣ
- Мантиқ
- Метрология
- Низоъшиноси
- Сотсиология
- Типология
- Ҳуқуқи бонкӣ
- Ҳуқуқи иқтисодӣ ва молиявӣ
- Тестҳо
- ЭССЕ
Ҳар як корхона барои истехсоли неъматҳои моддӣ ва адои хизмат, аз захираҳои табиат, сармоя, меҳнат, ашё, материал, иттилоот, воситаҳои пулӣ истифода мебарад.
Дар редактори Wordимконияти нигоҳдории ҳуҷҷатҳо мавҷуд аст.
Илм – як намуди фаъолияти маърифатӣ, ки вазифааш коркард ва низомноксозии назариявии донишҳои объективӣ дар бораи воқеият аст. Илм аз амалия пайдо шудааст ва дар асоси он тараққӣ мекунад.
1.Методология ва методикаи (усули) омузиш, таҳлил ва хулосагирӣ аз объект ва предмети тадқиқот.
«Манбаъҳои таърихӣ собит месозанд, ки тоҷикон аз ҷумлаи халқҳои қадимтарини дунё буда, бо шаҳрсозиву шаҳрдории худ дар инкишофи тамаддуни башарӣ саҳми арзанда доранд.
Туризмро чун мол метавон ба мамлакат воридот ва аз он содирот намуд.
Ҳудуд, аҳолӣ ва ҳокимияти расмӣ унсурҳои асосии давлат дониста мешаванд: 1.Ҳудуд. Ҳар як давлат аз рӯйи ҳудуди худ аз давлатҳои дигар фарқ мекунад.
Химояи маълумот — ин мачмуи чорабинихое мебошанд, ки ба таъминоти бехатарии информатсионй равона карда шудааст.
Нақша: Фоиз ва меъёри фоида. Динамикаи мизони фоиз. Бонкҳо дар асоси ҳисоби тиҷоратӣ фаъолият мебаранд, яъне онҳо ба даст овардани фоидаро дар назар доранд.
Нақшаи мавзӯъ: 1.Умумиятҳои забонии тасвирӣ ва таснифоти онҳо 2.Умумиятҳои забонии диахронӣ 1.
Гуфтушунид дар ҳали низоъҳо Марҳилаҳои гуфтушунид Миёнаравӣ ва марҳилаҳои он Дар Ғарб гуфтушунид ва миёнравӣ воситаҳои бештар маъмули ҳалли низоъ маҳсуб гардида, аз сатҳи байнифардӣ то сатҳи байналми
Қаламрави Тоҷикистон умуман ба қисми шимолтарини минтақаи субтропикӣ (дар сарҳади минтақаҳои иқлими мӯътадил ва субтропикӣ) тааллуқ дошта, дар пастиҳо растаниҳо ороми равшан ифодаёфта надоранд ва қисм
Истилои муғул ба ҳаёти хоҷагии Осиёи Миёна зарбаи сахт расонид. Зулму истибдод аҳолии шаҳру деҳотро аз ҳамаи дастовардҳо ва махсусан шавқи зингдагӣ кардан маҳрум сохт.
Воситаҳои истеҳсолӣ ва захираҳои сармоягузорӣ, ки фирмаҳо дар раванди фаъолияти хоҷагидории худ истифода мекунанд фондҳои истеҳсолии корхонаҳоро ташкил медиҳад.
Садриддин Айнӣ (1878-1954) адиби барҷаста, олими маъруф ва арбоби намоёни давлатӣ ва ҷамъиятии Тоҷикистон мебошад.
