Мақолаҳои тоҷикӣ

Менеҷменти ҷопонӣ дар даҳсолаҳои охири асри ХХ мамлакатро ба кишвари пешрафтаи ҷаҳонӣ ва асриХХ1 бошад дар ҷаҳон ба довталаби ҷои аввал бар овард.

Оид ба пайдоиши ҳаёт дар рӯи Замин, ки яке аз проблемаҳои муҳимтарини табиатшиносӣ мебошад, дар давраҳои гуногуни таърихи инсоният ақидаҳои мухталиф, ва аксар вақт соддалавҳона, баён шуда буданд.

Нақшаи дарси назарӣ: 1. Захираҳои иқтисодӣ ва омилҳои истеҳсолот. 2. Таркиби истеҳсолоти ҷамъиятӣ. 3. Тарзи истеҳсолот ва ду тарафи он. 4. Зинаҳову марҳилаҳои инкишофи тамаддун. 5.

АСОСХОИ НАЗАРИЯИ ШАХСИЯТ 1.Шахсият ва мақоми он дар ташкилот 2.Баланд бардоштани сатҳи худбаҳодиҳи ва худифодагири дар ташкилот 3.Идоракунии арзишҳои шахсият ва инкишофи босуботи ташкилот 1.

Мирзо Турсунзода 2 майи соли 1911 дар деҳаи хушманзараи Қаратоғ водии Ҳисор ба дунё омадааст. Падараш, усто Турсун яке аз ҳунармандони гулдасти ин водӣ (деҳа) буд.

Тошхоҷаи Асирӣ (1864-1916) маълумоти ибтидоиро дар Хуҷанд гирифта, соли 1882 барои такмили дониш ба Хӯқанд меравад ва дар мадрасаи он ҷо таҳсили илмро идома медиҳад.

 Сохтори илми фалсафа хеле мураккаб буда, якчанд қисмҳоро шомил аст: онтология (таълимот дар бораи ҳастӣ; ҳастишиносӣ); гносеология (таълимот дар бораи маърифат; маърифатшиносӣ); аксиология (таъ

Дар атрофи ин масъала фикрхои гуногун Ва хатто ба хам зид вучуд дошт ва кисман холо хам вучуд доранд. Баъзе муаллифон вучуд доштани чунин ахволро бо номи «точик» умуман инкор мекарданд.

Мардуми Чин яке аз халқиятҳои қадимтарини Шарқ буда, осорҳои онҳо то ба имрӯз боқй монда, саҳми онҳо дар пешрафти тамаддуни ҷаҳонӣ ниҳоят бузург мебошад.

Нақши дин дар ҳалли низоъ Низоҳои динӣ Роҳҳои пешгирии низоъ Таърихи пайдоиши, таҳаввул ва инкишофи динҳои ҷаҳонӣ, ба монанди яҳудӣ, насрони ва ислом, гувоҳи равшани он аст, ки онҳо дар замон ва мако

Сабабҳои ба миён омадани низоъ Роҳҳои пешгирии низоъ Низоъ падидаи табиӣ ва қонунмандии иҷтмиоӣ буда, шинохти замина, сабаб ва ангезаҳои он кори ниҳоят мушки ласт.

Хусусиятҳои муосири таҳлили низоъ дар раванди ҷомеа Таҳлили стратегии низоъ Дар илми низоъшиносӣ бо мақсади баррасии намудҳои низоъҳои иҷтимоӣ ва густариш ва рушди услубҳои таҳлилӣ таваҷҷӯҳи бештар з

Зардушти таълимоти динӣ фалсафиест, ки дар қуруни 7-6 пеш аз мелод ба вуҷуд омадааст ва бунёдгори вай зардушт маҳсуб мешавад.

Дар ҳунар кӯш, ки зар чизе нест, Ганҷу зар пеши ҳунар чизе нест. Ҳунаре неҳ, ки диҳад симу зарат, Ҳунари аз дилу ҷон ранҷбарат.

Барои нигоҳ доштани қиматҳо одатан ҷадвалҳо истифода мешаванд. Имкониятҳои технологияҳои компютерӣ самаранокии истифодабарии ҷадвалҳоро якчанд маротиба зиёд менамоянд.