Мақолаҳои тоҷикӣ

Роли омилҳои иқлим. Дар ҳаёти растанӣ равшанӣ роли муҳим мебозад. Дар киштзорҳои ғавс камқувват шудани пояҳои ғалладона боиси ба рeи замин хобидани растанӣ мегардад.

Бобоҷон Ғафуров 31 декабри соли 1908 дар рустои Исфисор, ҳоло ш. Ғафурови вилояти Суғд ба дунё омад.

Пластидҳо қисми муҳими ҳуҷайра буда, дар ситоплазмаи растаниҳои сабз вуҷуд дорад. Онҳо дар реаксияҳои мубодилавии ҳучайра  роли муҳим мебозанд.

Даромадхои бучети раванди инъикоскунандаи муносибатхои иктисодии баини давлату корхона, ташкилот ва шахрвандон дар чараёни фарохамоварии фондхои бучетии мамлакат мебошанд.

Мафҳуми реша. Реша узви вегетативии растанӣ мебошад. Дар ҳолати ибтидоӣ он дар ҷанини тухм мебошад.

Яке аз масъалаҳои муҳимтарин, ки пас аз кашфи электрон дар физика ба миён омад, проблемаи сохти атом ҳисобида мешуд. Кашфкардаи электрон Ҷ. Томсон модели аввалини сохти атомро пешниҳод намуд.

Растани ва ҳайвонот Илме, ки олами растаниҳо, сохти организми растаниҳо, қонунияти инкишофёби ва фаъолияти ҳаётӣ, дар кураи замин паҳншавӣ, алоқаи дутарафаи онҳоро бо омилҳои муҳит ва дигар масъалаҳор

Нақша: Муқаддима 1. Мухтасари тарҷумаи ҳоли шоир 2. Мероси адабии шоир 3. Хулоса Абӯабдуллоҳ Ҷаъфар бинни Муҳаммад Рӯдакӣ соли 858 дар деҳаи Панҷрӯди водии Зарафшон ба дунё омадааст.

2.1.Марҳилаҳои асосии тадқиқоти оморӣ Мушоҳидаи оморӣ зинаи аввали тадқиқоти оморӣ ба шумор меравад.

Хиндустон дар таърихи башарият бо тамаддуни бою кӯҳан ва макотиби гуногуни фалсафии худ маъруфият ёфтааст.

Гурухи хучайрахои мустахкам , ки ба узвхои гуногуни растани такьягохи механики ташкил медиханд, бофтахои механики номида мешаванд.

Бофтаҳои гузаронанда вазифаи ба тамоми танаи растаниӣ гузаронидани моддаҳои гуногуни ғизоиро,ки дар об маҳлул гардиданд,иҷро мекун-анд.

Менеҷменти ҷопонӣ дар даҳсолаҳои охири асри ХХ мамлакатро ба кишвари пешрафтаи ҷаҳонӣ ва асриХХ1 бошад дар ҷаҳон ба довталаби ҷои аввал бар овард.

Этика аз забони (юн. Ethika, аз etos-расм, хулқ, хислат), гирифта шуда маънои хулқшиносӣ-ро дорад, ки масъалаҳои ахлоқиро меомўзад. Он яке аз фанҳои таълимии фалсафӣ ва ҷомеашиносӣ ба ҳисоб меравад.

Истилоҳи «ҷаҳонбинӣ» дар марҳилаи таърихии Замони Нави Аврупои ғарбӣ пайдо шуда, ба фалсафа аз нимаи дуюми асри XIX ворид гашта, мавриди истифодаи васеъ қарор гирифт.