Статьи

Давраи минбаъдаи рушди фалсафа дар Тоҷикистон мебошад, ки он ба замони шӯравӣ ва пасошӯравӣ рост меояд.

Давлати Тохириён дар асри IX дар Хуросон таъсис ёфтааст. Асосгузори ин сулола Тохир ибни Дусайн аз ашрофзодагони точики шахри кадими Пушанги Дирот мебошад.

Давлати мустақил давлатеро меноманд, ки дорои рамзҳои давлатӣ, сарҳад, артиш мебошад. Дар баробари ҳамаи ин ҳар як давлат қонуни асосӣ дорад, ки дар он ҳуқуқ ва вазифаҳои шаҳрвандонаш сабт шудаанд.

Давлати муосири ҳуқуқбунёд ва ичтимои бо мафҳуми «чомеаи шаҳрванди»пайванди ногусастани дорад.

Давлати дунявӣ сохтори сиёсие мебошад, ки дар он дин аз сиёсат ҷудо карда шудааст. Яъне, дар давлати дунявӣ рӯҳониён наметавонанд дар ҳаёти сиёсӣ ширкат варзанд ва ҳизби динӣ таъсис диҳанд.

Давлат на танҳо як ҷузъи асосии низоми сиёсӣ, балки ҳамчун субъекти зарурии иқтисоди ҷомеа низ ба ҳисоб меравад.

Вожаи «идеология», ки имрӯзҳо дар  ҳар суханронӣ ва  навъҳои  гуногуни матнҳои  мухталиф вомехӯрад, дар аввали асри ХIХ аз тарафи иқтисодчӣ, файласуф ва арбоби сиёсии  франсав

Давлат дар бозори қоғазҳои қимматнок ҳамчун субъекти алоҳидаи иқтисодӣ ба сифати харидор ё фурўшанда метавонад баромад намояд…Давлат дар бозори қоғазҳои қимматнок ҳамчун субъекти алоҳидаи иқтис

Давлат ва ҳуқуқ барои ҷомеаи инсонӣ аҳамияти бузургро доро аст.

Гӯянд, бозаргоне ба мазолимгоҳи султон Маҳмуд омад ва аз писари ӯ, Масъуд, бинолид ва тазаллум карду гуфт: — Марде бозаргонам ва муддати дароз шуд, то ин ҷо мондаам ва мехоҳам, ки ба шаҳри хеш р

Гуногунии ҳамаи шаклҳои ташкилии мушоҳидаи оморӣ асосан ба ду тип ҷудо карда шудааст: ҳисобот ва тадқиқоти омории махсус (барӯйхатгирӣ, ҳисобгириҳои гуногуни яквақта ва тадқиқоти пурра ва нопурра) ва

Гулназар Келдӣ 20 сентябри соли1945 дар рустои Дардари ноҳияи Айнии вилояти Суғд ба дунё омадааст.

Гипертекст як навъ разметкаҳои ба он гузошташудае мебошад, ки ягон ҷойи матни мазкур ба ҳуҷҷатҳои дигар, расмҳо, файлҳо алоқаманд мебошад ҳангоми аз назар гузарондани гипертекст бар барномаи броузер,

Гарчанде тавассути экрани компютер қариб тамоми амалиёти заруриро анҷом додан мумкин бошад ҳам, вале ҳангоми хондани лексия, пешниҳод кардани маводи таълимӣ, маърӯзаи илмӣ, методӣ, лоиҳаҳои фармоишӣ ё

Гарчанде ки объекти тадқиқоти фархангшиносимаълум аст, лекин мавқеи он дар омӯзиши маданият на он қадар аён аст.