Статьи

Доири пайдоиши ҳуқуқи байналхалқӣ фикрҳои мухталиф вуҷуд дорад. Олимони ҳуқуқшиноси байналхал қӣ пайдоиши онро бо пайдоиши давлат, ҳодисаи таърихӣ ва манфиатҳои инсонӣ алоқаманд медонанд.

Зардушти таълимоти динӣ фалсафиест, ки дар қуруни 7-6 пеш аз мелод ба вуҷуд омадааст ва бунёдгори вай зардушт маҳсуб мешавад.

Илми иқтисод, алалхусус назарияи иқтисод дар ҷараёни эҳё, инкишоф ва таҳаввули худ, давраву зинаҳои тулонии таърихро аз сар гузаронидааст. Падидаҳову андешаҳои нахустини он (ниг. мав.

Илмат ба амл чу ёр гардад, Қадри ту яке ҳазор гардад. (Низоми Ганҷавӣ) Дар «Қуръон»-и маҷид аввалин сухане, ки ба инсоният аз ҷониби Худованди бузург гуфта шуд, ин калимаи «бихон» мебошад.

Идоракунии қарз тавассути муассисаҳое сурат мегирад, ки дар маҷмўъ онҳоро низоми қарзӣ меноманд.Идоракунии қарз тавассути муассисаҳое сурат мегирад, ки дар маҷмўъ онҳоро низоми қарзӣ меноманд.

Идоракунии қарз тавассути муассисаҳое сурат мегирад, ки дар маҷмӯъ онҳоро низоми қарзӣ меноманд.

Идомаи омӯзиши давлат бо масъалаи муайян намудани навъҳои давлат ва шаклҳои он алоқаманд мебошад.

Ибни Сино (980-1037) номдортарин аллома ва барҷастатарин файласуфи машшоии тоҷик аст, ки дар соҳаи фалсафа ва ҳикмат таълифоти зиёде ба ёдгор мондааст.

Зуҳури ҳокимият хосси ҷомеаи инсонӣ буда, сароғози биологӣ, табиӣ ва иҷтимоии ҳаёти онҳоро ташкил медиҳад.

Захираҳои карзии дар натичаи амалиёти пассиви ба вучудомадаи бонк, дар тарафи пассиви тавозуни (баланси) он дарч мегарданд.

Зарурияти омӯзиши фаъолияти туристӣ аз аҳамияти рузафзуни ҳатмии ҷамъиятӣ ба вуҷуд омадааст.

Домоди халифа дар Балҷувон чӣ меҷуст? «Агар муборизони дифоъ аз хостаҳои миллӣ ба чашми дигарон, аз ҷумла русҳо чун «босмачӣ» муаррифӣ шаванд, мо ҳам аз забони онҳо гирифта онҳоро бояд «босмачӣ» гӯем?

Зан агар оташ намешуд хом мемондем мо, Норасида бодае дар ҷом мемондем мо. Модар! Калимаест зебо ва шуниданаш гуворо. Калимаест, ки ҳатто аз зебоии гул нозанинтар аст.

Замони мазкури феъл дар забони тоҷикӣ “замони ҳозираи давомдор” тарҷума мешавад. Ин замони феъл дар забони модарии мо аз сифати феълӣ ва феъли ёридиҳандаи “истодан” сохта мешавад.

Заминаҳои маданият ва предметҳои он дар сохти ҷомеаи ибтидой бо баробари пайдоиши инсон шурӯъ гардида, зинаҳои камолот (ба мисли маданияти замо-ни антиқӣ, эҳёи мусулмонӣ, ренессанс, маданияти мая, мад