Мақолаҳои тоҷикӣ

Яке аз хусусиятҳои дигари тамаддун ин суръатно-кии он мебошад. Пас тамаддун мӯҳлати дарёфти даст-овардҳо, такомули таҳаввулотро хеле кӯтоҳ мекунад.

Барои таҳқиқи фарҳанги нимаи дуюми асри XVIII ва ибтидои асри XIX- и халқи тоҷик асари машҳури Муҳаммад Яъқуб «Гулшан-ул-мулук » ба аҳамияти калон соҳиб аст.

Фалсафаи чорвакҳо, ки бо номи локаята.низ маъруф аст, таълимоти материалистии аҳди бостони ҳинд ба шумор меравад.

ҷайния таълимоти динию фалсафиест, ки дар асрҳои VI-V пеш аз милод зуҳур карда, бо мурури замон ба яке аз динҳои ҳиндустони қадим табдил ёфт.

Ҳар як илм дорои меъёрҳои хосу муайяни худ мебошад. Фалсафаи ахлоқи низ дар худ меъёрҳои хосаи санҷиши рафтору кирдори одамонро, ки ба воситаи онҳо ҳукм ба хуби ва бади мешавад, ғунxонида аст.

СИМОИ ЗОҲИРИ Симои зоҳирии инсон маъмулан таасуроти нахустин ва муҳимро боқи мегузорад.

Нақша Таърихи фарҳанг ва фалсафаи пешгузаштагони халқамон.

Навъҳои адолат дувоздаҳто мебошанд Садоқат (дустӣ ва ростӣ); 2. Улфат (унс пайдо кардан, ошноӣ); 3. Вафо; Шафқат; 5. Подоши меҳрубонӣ; 6. Мукофот; 7.

Фазилат мафҳуми шуури ахлоқӣ буда, шакли умумии хислатҳои неки инсонро баён месозад.

Олами одам – олами арзишҳо мебошад. Арзишҳо на танҳо чизҳои пурқиммат яъне ашёи арзиши баландошта ҳастанд, балки чизе мебошанд, ки барои одам азизу қимматанд.

Бахту саодат Хушбахтӣ – ин, эвдемония (Cиdоi тон) Худо-айнан дар бораи тақдири инсон сухан меравад, ки дар таҳти Худованд муҳофизат аст.

Виҷдон (арабӣ дарёфтан, донистан), яке аз категорияҳои асосии этика, дарки масъулияти маънавии шахс дар назди дигарон ва ҷамъият.

Котегорияҳои ахлоқии «Некӣ ва бадӣ», дар шахс нисбат ба амал назарият саҳеҳ ташаккул ёфта, дар бораи маънои ҳаёт ва мақсаду воситаҳои ба даст овардани он тасаввурот пайдо мешавад.

Дар ҷамъият муттаҳид гардидани одамон пайдо шудани робитаҳои сотсиалии байни онҳо ногузир боиси зуҳури ахлоқ ва ситам муҳими танзимдиҳанда мегардад.

Давраи Эҳё дар таърихи инкишофи зеҳнӣ ва илм марҳилаи басо муҳимро ишғол мекунад. Одамони он давраи таърихӣ Эҳёро, пеш аз ҳама, чун эҳёи махсуси хеш, тавлиди шахсияти нав мефаҳмонданд.