Статьи

Аз динҳои Чини қадим ду дин ниҳоят машҳур гашта буданд, яке таълимоти динию ахлоқии Конфутсий ва дигар-даосия. Конфутсий шахсияти таърихӣ буда дар соли 551 пеш аз мелод таваллуд ёфта аст.

Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. М. Турсунзода Нон аз шумори он муқаддасотест, ки дар ҳама давру замон инсон ба он ниёз дорад.

Аз мазмуну мундариҷаи саволҳои пештара бар меояд, ки фаъолияти соҳибкорӣ, тиҷоратӣ ва фаъолияти  бизнес бидуни фаъолияти истеҳсолӣ имконнопазир аст.

Аз матлабҳои гузашта мо бо пешояндҳои макон (in, on, under,  behind…) нағз ошно ҳастем. Ҳоло бошад, замони ҳозира-ояндаи феълро бо истифодаи пешояндҳои самт аз назар мегузаронем.

Аксари мардуми яҳуд дар назди раввинҳои Талмуд мисли ғулом буданд. Синагогаҳо ва обшинаҳои яҳудӣ дар ихтиёри онҳо қарор доштанд.

Арзиши гумрукии мол тибқи усули нархгузорӣ дар асоси тарҳи арзиш дар он ҳолате муайян карда мешавад, ки моли нархгузоришавандаи шабеҳ ва ҳамҷинс бе тағйири ҳолати аввалиаш фурӯхта шавад.

Арза ҳамчун кулли молу хадамоте, ки бизнес (со-ҳибкорон), хоҷагиҳои хонадорӣ ва давлат метавонанд ё худ имконият доранд ба бозор тибқи нархҳои муайян пешкаш намоянд ташкил меёбад.

Аниси кунҷи танҳоӣ китоб аст, Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст. Оре, китоб ёр, беҳтарин дӯстдору ғамхор нишондиҳандаи ҳаёти осоиштаву мададгори инсон аст.

Андозҳо аз рӯи омилҳои гуногун навъ бандӣ карда мешаванд. Вобаста аз рӯи сатҳашон дар низоми худ, онҳоро ба дунамуд КА дармоддаи 6 ҷудокардааст: андозҳои умуми давлатӣ ва андозҳои маҳаллӣ.

Андоз яке аз сарчашмаи асосии даромади буҷаи давлатӣ ба ҳисоб меравад…Андоз яке аз сарчашмаи асосии даромади буҷаи давлатӣ ба ҳисоб меравад.

Андоз аз ҷумлаи чунин падидаҳои иҷтимоие ба ҳисоб меравад, ки пайдоишаш ба замони бавуҷудоии нахустин давлатҳо мувофиқ аст.

Андешаҳо оид ба макони Сомониён. Сомонхудот. Сомониён нахустин силсилаи маҳаллӣ буданд, ки пас аз суқути Бармакиён мавриди эътимоду пуштибонии халифаҳои аббосӣ гардиданд.

Ангиштобаҳо яке аз пайвастагиҳои органикии пахншудатарини сайёраи мо ба ҳисоб мераванд. Онҳо 90% қисми хушкии растаниҳоро ташкил мекунанд.

Амир Исмоил чун ба Бухоро расид, аҳли Бухоро истиқбол карданд ва ба эъзози (ҳурмату эҳтиром) тамом уро ба шаҳр дароварданд.

Амалҳои арифметикӣ дар тамоми системаҳои ҳисоби мавқеӣ аз рӯи қоидаҳои якхелаи ба ҳама маълум иҷро карда мешаванд. Бинобар он, мо иҷрои ин амалҳоро аввал барои системаи ҳисоби дуӣ дида мебароем.