Этика / Эстетика

 Намудҳои  қабул  ва  қоидаҳои  рафтор  дар  онҳо . Халқи тоҷик ҳамчун халқи инсондӯст, раҳмдил, таҳаммулгаро ва меҳмоннавоз дар миёни халқҳои дигар машҳур мебошад.

      Ороиши дастархони миллӣ ва мизи аврупоӣ.  Ороиши дастархони миллӣ ду вазифаи асосиро иҷро мекунад.

СИМОИ ЗОҲИРИ Симои зоҳирии инсон маъмулан таасуроти нахустин ва муҳимро боқи мегузорад.

Истифодаи таҷҳизоти гуногуни техникӣ дар ҷаҳони муосир яке аз воситаҳои асосӣ дар муоширати ҳаррўзаи одамон гаштааст.

Ҳар як илм дорои меъёрҳои хосу муайяни худ мебошад. Фалсафаи ахлоқи низ дар худ меъёрҳои хосаи санҷиши рафтору кирдори одамонро, ки ба воситаи онҳо ҳукм ба хуби ва бади мешавад, ғунxонида аст.

Бахту саодат Хушбахтӣ – ин, эвдемония (Cиdоi тон) Худо-айнан дар бораи тақдири инсон сухан меравад, ки дар таҳти Худованд муҳофизат аст.

Олами одам – олами арзишҳо мебошад. Арзишҳо на танҳо чизҳои пурқиммат яъне ашёи арзиши баландошта ҳастанд, балки чизе мебошанд, ки барои одам азизу қимматанд.

Фазилат мафҳуми шуури ахлоқӣ буда, шакли умумии хислатҳои неки инсонро баён месозад.

Нақша Муколама ва музокирот дар шаклҳои гуногун.

Виҷдон (арабӣ дарёфтан, донистан), яке аз категорияҳои асосии этика, дарки масъулияти маънавии шахс дар назди дигарон ва ҷамъият.

Симои зоҳирии инсон маъмулан таасуроти нахустин ва муҳимро боқӣ мегузорад.

Кант (1724-1804) ақидаҳои ахлоқии Кант дар «асосҳои метафизики ахлоқ» (1788) « Танқиди хиради инсон амали» (1788) « Азомоти шарр дар табиати инсон « (1792) «Дин фақат дар ҳудуди хирад» (1792) ва « м е

Навъҳои адолат дувоздаҳто мебошанд Садоқат (дустӣ ва ростӣ); 2. Улфат (унс пайдо кардан, ошноӣ); 3. Вафо; Шафқат; 5. Подоши меҳрубонӣ; 6. Мукофот; 7.

  Калима , ибора ва услуби  сӯҳбати  телефонӣ .