Текстовые материалы
Ба растанӣ натанҳо омилҳои табиати ғайри зинда, балки организмҳои зиндаҳам таъсир мераасонад. Микро организмҳо, ҳайвонот, одам ва растанӣ ба ҳамдигар таъсир мерасонанд.
Баҳисобгирии синтетики (кулли)-и микдор ва ҳаракати воситаҳои асосӣ дар ҳисоби 01 «Воситаҳои асосӣ» ба ҳисоб гирифташуда, аз зерҳисобҳои зерин иборат аст: 010 «Бино»; 011 «Иншоот»; 012 «Дастгоҳҳои таҳ
Бо баохиррасии ҷанги дуюми ҷаҳонӣ дар назди мамлакат масъалаҳои тамоилдиҳии иқтисодиёт ба инкишофи минбаъда ва барқароркунии хоҷагии ҳалқи вайроншуда меистоданд.
Бофта- ин маҷмӯи ҳуҷайраҳое мебошад, ки сохт ва пайдоиши якхела дошта, як вазифаи муайянро иҷро мекунанд. Танаи растании дараҷаи олӣ зиёда аз сад хел ҳуҷайраҳоро дар бар мегирад.
Бофтаҳои гузаронанда вазифаи ба тамоми танаи растаниӣ гузаронидани моддаҳои гуногуни ғизоиро,ки дар об маҳлул гардиданд,иҷро мекун-анд.
Бофтаҳои растанӣ ин гуруҳи ҳуҷайраҳое мабошанд, ки онҳо вазифаҳои муайяни физиологиро ба ҷо меоранд ва мувофиқан ба ин сохти морфологии ба ҳам монанд доранд.
Намудҳои қабул ва қоидаҳои рафтор дар онҳо . Халқи тоҷик ҳамчун халқи инсондӯст, раҳмдил, таҳаммулгаро ва меҳмоннавоз дар миёни халқҳои дигар машҳур мебошад.
Бар хилофи иҷтимоият, тамадуну маданият ва фарҳанг, дар зери мафҳуми табиат ҳама он чи ки худи инсон наофаридааст ва намеофарад, ҳамаи он протсессҳо, ашёҳо, ҳодисоту руйдодҳоеро мефаҳмонад, ки д
1. Мафҳум ва моҳияти никоҳ. Вақтҳои охир як қатор ҳуҷҷатҳои қонунгузорӣ қабул шудаанд, ки аз ғамхории давлат ва ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар бораи беҳбудии оила шаҳодат медиҳад.
1. Мафҳуми менеҷмент ҳамчун илм ва фанни таълимӣ; 2. Предмети омузиш, мақсад ва вазифаҳои асосии фанни менеҷмент; 3. Услуби омузиши фанни менеҷмент ва алоқамандии он ба дигар фанҳои иқтисодӣ; 4.
1.1. Таърих ва марҳилаи асосии инкишофи илми омор Илми омор ба монанди дигар илмҳо, таърихи пайдоиши худро дорад.
Таълимоти динию фалсафие, ки Маздак (460-528) дар соли 488 бо он баромад кард, бо таълимоти монавияю зардуштия алоқаи калон дошт.
Дар забони англисӣ дар баробари феълҳои мустақил феълҳои таркибӣ низ вучуд доранд.
зулму тааддии золимон, хислатҳои бадӣ инсонӣ сахт мазаммат карда мешаванд.
Макс Шелер қайд мегӯяд, ки ҳам мафҳум ва ҳам калимаи «одам» дар истеъмоли ҳаррӯзаю муқаррарии онҳо духӯраанд.