Мақолаҳои тоҷикӣ

 Принсипҳои идоракунӣ дар иқтисодиёт маҷмӯи тартиботи роҳбарикунанда, қоидаҳои асосӣ ва меъёри рафтори кормандон мебошад, ки мақомоти ин соҳаи фаъолият дар як муддати муайяни таърихӣ истифода ме

Давлат -ташкилоти ҳокимияти сиёсии ҷамъият мебошад, ки дорои дастгоҳи махсуси маҷбуркунӣ буда, салоҳияти худро дар ҳудуди муайян амалӣ менамояд. (мафҳуми ҳуқуқӣ).

Болоравии Хоразм. Хоразм минтақест, ки дар тамоми давраҳои таърихи мо иддаъои ҷудоӣ доштааст ва ҳатто бисёре аз муррихону ҷуғрофинависони мо онро аз Мовароуннаҳр ҷудо меҳисобанд.

1.Моҳияти бекорӣ. Намудҳо ва нишондиҳандаҳои он. 2.Сабабҳои бекорӣ. Сатҳи бекории табиӣ ва шуғли пурраи аҳолӣ. 3. Оқибатҳои иҷтимоӣ – иқтисодии бекорӣ.

Дигаргунсозихои инқилобидар хаёти маънавидар баробари дастовардхои беназир, ки ба худмуайянкунии миллати тоҷик имконият ба вуҷуд овард, нуқсонхои зиёди ҷанбаъхои зиндагиро ошкор кард.

Фарҳанг асоси зиндагӣ ва бунёди ҳастии инсон аст.

Нақша:  1.Моҳият ва нақши бонкҳои тиҷоратӣ дар низоми бонкии Ҷумҳурии Тоҷикистон.  2. Вазифаҳои бонк ҳамчун категорияи иқтисодӣ  3. Амалиётҳои активию пассивии бонкҳои тиҷоратӣ.

Дар асрҳои XI-XII  Туббат бо маъбадҳои буддоӣ саросар фаро гирифта шуд. Дар он маъбадҳо роҳибони зиёде-ба забони туббатӣ«лам»-ҳо зиндагӣ мекарданд.

Давлати Тохириён дар асри IX дар Хуросон таъсис ёфтааст. Асосгузори ин сулола Тохир ибни Дусайн аз ашрофзодагони точики шахри кадими Пушанги Дирот мебошад.

Миробид Сайидои Насафӣ аз устодони барҷастаи адабиёти тоҷик мебошад. Тазкиранигорон ва адабиётшиносон ба осори пурмазмун ва ҳадафраси шоир баҳои сазовор додаанд.

Саволхо: Намудхои хочаги: хочагии натурали ва моли. Мол ва хусусиятхои он. Мафхум ва вазифахои пул. Чавобхо: 1.Намудхои хочаги: хочагии натурали ва моли.

Химия яке аз соҳаҳои илми табиатшиносӣ буда, мавзӯи омӯзиши он элементҳои химиявӣ (атомҳо), моддаҳои содда ва мураккаби аз атомҳо ташкилёфта (молекулаҳо), табдилёбии моддаҳо ва қонунҳои ин табдилёбиҳо

Нақша Таърихи фарҳанг ва фалсафаи пешгузаштагони халқамон.

Оре, шахси боадаб ҳамеша аз хислати ҳамида, мисли фазлу дониш, заковат ва ҳунар, фарҳанг бархӯрдор аст. Аслан ин қабил одамон фурӯтану боҳиммат ва дуран¬дешу донишманд мешаванд.

Ҳикмати хусравонӣ – ҷаҳоншиносии қавмҳои ориёиро гӯянд, ки аз оини Маздоясно то замони зуҳури зардуштиро дар бар мегирад.