Статьи

Ҳастии чизҳо, ки аз рӯи сохтору таркибашон содда ва мураккаб буда метавонанд, махлут будани онҳо ба зинаҳои олитари ташкилаҳои гуногуни табиӣ ва фарҳангӣ – ин ҳама дар пеши афкори онтологӣ масъалаҳои

Ҳақназар Ғоиб 7 январи соли 1943 дар деҳаи Офтоблиқои ноҳияи Кӯлоб чашм ба олами ҳастӣ кушодааст.

Ҳеҷ як давлат бе лашкари тавонову разманда вуҷуд дошта наметавонад. Ин аст, ки давлатдорон барои таъмини амнияти шаҳрвандон ва ҳифзи марзҳояшон ҷузъу томҳои мухталифи лашкар созмон медоданд.

Эътидолӣ ва чандирии тақозою арза бидуни назардошти таҳлили назарияи манфиатнокӣ, муомилаи истеъмолӣ ва назарияи интихоби истеъмолӣ имконнопазир аст (39,51-57; 18,77-80).

Яке аз масъалаҳои асосии ҳамагуна низоми асъорӣ ин қурби асъор мебошад. Қурби асъор гуфта инъикоси нархи асъори як мамлакатро бо асъори дигар мамлакат меноманд.

Яке аз масъалаҳои асосии ҳамагуна низоми асъорӣ ин қурби асъор мебошад…Яке аз масъалаҳои асосии ҳамагуна низоми асъорӣ ин қурби асъор мебошад.

Яке аз масъалахои мухимтарини иктисодиёти чумхурй дар даврони муосир — ин баланд бардоштани ракобатпазирии корхонаву ташкилотхои ватанй дар асоси дар истехсолот чорй намудани технологияхои навта

Яке аз корҳои писандидаи Исмоил бунёди давлати мутамарказ ва тавассути низоми идории қавӣ нигоҳ доштани ин давлат дар аҳди ворисонаш буд.

Яке аз бузургтарин ҳодисаҳои давраи муғулҳо бешак қиёми сарбадорон аст, ки соли 1336 дар Сабзавори Хуросон ба вуқуъ пайваст. Шайх Ҳасани Ҷурӣ ном дарвеше мардумонро иршод карда, ба мубориза бархезонд.

Як шаба он ранҷ, ки модар кашид, Бо ду ҷаҳонаш натавон баркашид. Модар қиматтарин неъмати дунё, сарчашмаи муҳаббати бекарон, ҳимматбаландтарин шахси башарият аст.

Эҳтиёҷоти миқдори ченкунии иттилоотҳо дар просесси коркарди компютер ва хатҳои алоқа бо муайянкунии эҳтимолӣ – омории миқдори иттилоотҳо оварда расонд. Соли 1948 К.

Эҳёву ташаккул ва густариши пул, мустақиман бо давраҳои рушди низомҳои иқтисодӣ, инкишофи тамсилаҳои он ва шаклу намудҳои хоҷагиҳои молӣ алоқаманд мебошад.

Эҳё ва густариши рақобат аз давраи ташаккули истеҳсо-лоти молӣ оғоз меёбад.

Эътиқоди динӣ – ҳамчун сифати ҷудонопазири ботинияти инсон дар осори хаттии дунёи қадим.

Шояд дар таърихи фарҳанг ва адабиёти ягон кишвар ин қадар ба масъалаи ахлоқи инсон даст назада бошанд, чуноне ки дар таърихи фарҳангу фалсафаи пешгузаштагони халқамон.