Статьи

Ҳокимият ва роҳбарию пешсафи муҳимтарин омилҳое мебошанд, ки ба сатҳи самаранокии идоракуни таъсири зиёд мерасонанд.Моҳият ва таснифи шаклҳои ҳокимият Накша: 1.Мохият ва таснифи шаклҳои ҳокимият 2.

Ҳуқуқи иҷрои ҷазои ҷиноятӣ ҳамчун соҳаи ҳуқуқ дорои принсипҳои ба худ хос мебошад, ки ин принсипҳо дар конститутсия ва қонунгузории иҷрои ҷазои ҷиноятӣ муқарар шудаанд.

Ҳуқуқи иҷрои ҷазои ҷиноятӣ ҳамчун соҳаи мустақили ҳуқуқи Ҷумҳурии Тоҷикистон, аз маҷмуи меъёрҳои умумӣ ҳатмии давлат иборат мебошад,ки аз ҷониби мақомоти олии қонунгузор қабул карда шуда, муносибатҳои

Ҳуқуқи гражданӣ (маданӣ)-и ҶТ ҳамчун соҳаи мустақили низоми ҳуқуқии ҶТ аз маҷмуи меъёрҳои ҳуқуқие иборат мебошад, ки муносибатҳои молумулкӣ, шахсии ғайримолумулкии ба молу мулк вобаста ва муносибатҳои

Ҳуқуқи андози ҶТ дар низоми ҳуқуқи ҶТ ба сифати соҳаи мустақили ҳуқуқ баромад намуда муносибатҳои ҷамъиятиро ҳангоми муқаррар намудан, ҷамъ овардан, тағйир додан ва ё бекор кардани андозҳо ба танзим м

Ҳусайн Мансури Ҳаллоҷ (857-922) аз зумраи он шахсиятҳои номдорест, ки дар таърихи афкори фалсафӣ ва озодандешаи Шарқи исломӣ мақоми шоиста дорад.

Ҳунар омӯз, к-аз ҳунармандӣ, Даркушоӣ кунӣ, на дарбандӣ. Низомии Ганҷавӣ Ҳунар, қобилият, кордонӣ, касб, пеша фазилати инсонист, ки ҳамеша инсонро сарфарозу бахтиёр мегардонад.

Ҳудуд, аҳолӣ ва ҳокимияти расмӣ унсурҳои асосии давлат дониста мешаванд: 1.Ҳудуд. Ҳар як давлат аз рӯйи ҳудуди худ аз давлатҳои дигар фарқ мекунад.

Ҳолати муайяни фаъолияти ҳоҷагии корҳона дар натиҷаи таъсири омилҳои муҳити дохилӣ ва берунӣ муттасил тағйир меёбад.

Ҳокимият яке аз категорияҳои муҳимми фанни сиёсатшиносӣ ба шумор рафта, бо сиёсат алоқамандии зич дорад.

Ҳизбҳои сиёсии ҷаҳон хеле гуногунранг мебошанд. Истифодаи типологияи ҳизбҳои сиёсӣ имкон медиҳад, ки гуногунрангии онҳо мушаххас ва муайян карда шавад.

ҳодиса ва равандҳои (протсессҳои) ҷамъиятӣ дорои хусусиятҳои зайл мебошанд: мураккабии табиати моддии онҳо, сершаклии муайянкунандаи миқдорӣ ва сифатӣ; маҳдудияти ададӣ; серҳаракатӣ; гуногунхелӣ ва ша

Ҳодии Сабзаворӣ (1797 — 1876), маъруф ба Ҳоҷӣ Мулло Ҳодӣ файласуф, мантиқшинос ва шаҳиртарин орифу барҷастатарин намояндаи мактаби фалсафии Исфаҳон ё худ ҳикмати мутаолия маҳсуб мешавад.

Ҳифзи муҳити табиии атроф яке аз масоили глобалии инсоният ба шумор рафта, дар ҳамкориҳои байналхалқӣ ҳалли худро ёфта, дар сатҳи маҳал, минтақа ва ҷаҳон ба амал бароварда мешавад.

Ҳисори шодмон таърихи қадима дорад. Ёдгориҳои таърихии он нишонае аз куҳанбунёдии ӯст.