Статьи

1.Моҳияти бекорӣ. Намудҳо ва нишондиҳандаҳои он. 2.Сабабҳои бекорӣ. Сатҳи бекории табиӣ ва шуғли пурраи аҳолӣ. 3. Оқибатҳои иҷтимоӣ – иқтисодии бекорӣ.

Болоравии Хоразм. Хоразм минтақест, ки дар тамоми давраҳои таърихи мо иддаъои ҷудоӣ доштааст ва ҳатто бисёре аз муррихону ҷуғрофинависони мо онро аз Мовароуннаҳр ҷудо меҳисобанд.

Дигаргунсозихои инқилобидар хаёти маънавидар баробари дастовардхои беназир, ки ба худмуайянкунии миллати тоҷик имконият ба вуҷуд овард, нуқсонхои зиёди ҷанбаъхои зиндагиро ошкор кард.

Фарҳанг асоси зиндагӣ ва бунёди ҳастии инсон аст.

Давлати Тохириён дар асри IX дар Хуросон таъсис ёфтааст. Асосгузори ин сулола Тохир ибни Дусайн аз ашрофзодагони точики шахри кадими Пушанги Дирот мебошад.

Нақша:  1.Моҳият ва нақши бонкҳои тиҷоратӣ дар низоми бонкии Ҷумҳурии Тоҷикистон.  2. Вазифаҳои бонк ҳамчун категорияи иқтисодӣ  3. Амалиётҳои активию пассивии бонкҳои тиҷоратӣ.

Дар асрҳои XI-XII  Туббат бо маъбадҳои буддоӣ саросар фаро гирифта шуд. Дар он маъбадҳо роҳибони зиёде-ба забони туббатӣ«лам»-ҳо зиндагӣ мекарданд.

Миробид Сайидои Насафӣ аз устодони барҷастаи адабиёти тоҷик мебошад. Тазкиранигорон ва адабиётшиносон ба осори пурмазмун ва ҳадафраси шоир баҳои сазовор додаанд.

Саволхо: Намудхои хочаги: хочагии натурали ва моли. Мол ва хусусиятхои он. Мафхум ва вазифахои пул. Чавобхо: 1.Намудхои хочаги: хочагии натурали ва моли.

Ба гкркхи канданихои фоиданоки гайриметалли фосфорит, апатит, сулфури табии, флюорит, охаксанг, мармар, гилу гилбутаву хок ва гайра дохил мешаванд.

Нақша Таърихи фарҳанг ва фалсафаи пешгузаштагони халқамон.

Химия яке аз соҳаҳои илми табиатшиносӣ буда, мавзӯи омӯзиши он элементҳои химиявӣ (атомҳо), моддаҳои содда ва мураккаби аз атомҳо ташкилёфта (молекулаҳо), табдилёбии моддаҳо ва қонунҳои ин табдилёбиҳо

 Ракобати мукаммал Ракобати мукамал — чунин сохтори бозориест, ки дар он микдори зиёди фурушандагон амал карда, айнан хамон як махсулотро бо нархи якхела пешниход мекунанд ва талабот ба ма

Оре, шахси боадаб ҳамеша аз хислати ҳамида, мисли фазлу дониш, заковат ва ҳунар, фарҳанг бархӯрдор аст. Аслан ин қабил одамон фурӯтану боҳиммат ва дуран¬дешу донишманд мешаванд.

Ҳикмати хусравонӣ – ҷаҳоншиносии қавмҳои ориёиро гӯянд, ки аз оини Маздоясно то замони зуҳури зардуштиро дар бар мегирад.