Мақолаҳои тоҷикӣ

Ҳанӯз соли 1912 (яъне пеш аз бунёди назарияи умумии нисбияти Эйнштейн) астрономи амрикоӣ Весто Слайфер ҳодисаи ба ном «эффекти ҷойивазкунии сурх» – ро кашф карда буд.

Муноқиша ва идоракунии он ҷараёни мураккабе мебошад, ки аз роҳбар меҳнати хеле зиёд, дониш ва кордони талаб менамояд.

Технология хусусияти ҷорӣ намудани бо низом ива тартиби пай дарпай гузаронидани амалҳоро дар протсес дорад, бинобар ин вай муқобили ҳар гуна протсесҳои бенизом (хаотикӣ) мебошад.

Татбиқи фаъолияти соҳибкорӣ бидуни бақайдгирӣ ё бидуни иҷозатномаи махсус (лицензия) дар ҳолатҳое, ки чунин иҷозат (лицензия) ҳатмӣ мебошад, ё бо вайрон кардани шартҳои иҷозатдиҳӣ инчунин машғул шуда

Нақшаи мавзӯъ: 1.Аломатҳое, ки барои типологияи қабати луғавии забонҳо муҳим мебошанд. 2.Ҳаҷми фонди асосии луғавӣ 1.Аломатҳое, ки барои типологияи қабати луғавии забонҳо муҳим мебошанд.

Шаклҳои заминдорӣ ва андоз.

Истиқлолият ба ҷомаи рӯ ба рушди тоҷикон имкони густурдае дар роҳи бузургдошт ва эҳтиром гузоридан ба муқаддасот ва арзишҳои миллӣ фароҳам овард.

Тақозо ҳамчун дархост ва эҳтиёҷоти истеъмолгарон, ки дорои нерӯ ва қобилияти харидорианд сурат мегирад.

Методи ҳуқуқи соҳибкорӣ гуфта маҷмӯи тарзу воситаҳоеро меноманд, бо ёрии онҳо предмети ҳуқуқи соҳибкорӣ ба танзим дароварда мешаванд.

Барои таҳлили ҳамаҷонибаи фаъолияти сиёсӣ мавриди омӯзиш қарор додани навъҳои он хеле аҳамиятнок мебошад. Навъбандии фаъолияти сиёсӣ аз рӯйи як қатор меъёрҳо амалӣ карда мешавад. 1.

Оид ба дин ва сабабҳои пайдоиши он олимон ақидаҳои мухталиф доранд. Дин ва эътиқодҳои динӣ дар раванди ташаккули ҷомеаи инсонӣ ба вуҷуд омада, инкишоф ёфтааст.

Иқтисоди ҷаҳонӣ (хоҷагии ҷаҳонӣ) натиҷаи инкишофи дуру дарози таърихии инсоният мебошад, ки ҳамчун як низоми бутун дар оғози асри XIX ба вуҷуд омадааст…Иқтисоди ҷаҳонӣ (хоҷагии ҷаҳонӣ) натиҷаи

Мақоми сулҳофарӣ дар раванди ҷомеа Сулҳофарӣ Раванди мустаҳкамнамоии сулҳофарӣ Раванди бунёди сулҳ чаҳорчӯбаи назарӣ ва амалӣ буда, навъҳои гуногуни фаъолият ва афкорро дар бар мегирад.

«Яке аз муҳимтарин дастовардҳои мо дар даврони истиқлолият давлатсозӣ ва давлатдории муосири миллӣ мебошад, ки моҳиятан шакли қонунбунёд, иҷтимоӣ ва дунявиро дорад» Э.Ш.

Таҳлили фаъолияти ҳизбҳои сиёсӣ нишон медиҳад, ки дар миёни онҳо доимо муносибатҳои мутақобила ба назар мерасанд. Инчунин, дар миёни ҳизбҳои сиёсӣ ва давлат низ муносибатҳои мухталиф дида мешаванд.