Статьи

Мафҳуми индустрияи туризм бори аввал соли 1971 дар конфронси СММ баён гардида буд.

Мафҳуми нав ва идеяи асосию марказии тамоми масеҳият ин идеяи пургуноҳ будани инсон ва ҷониби дигари ин мафҳум – идеяи наҷоти инсон мебошад.

Мафҳуми низоъ (аз калимаи лотинии «соnflictcs» гирифта шуда) маънои муҳолифат, норизоги ва зиддиятро нисбати ягон масъалаи иқтисоди, ичтимои, сиёси, идоракуни ва ҳар гуна фаъолияти инсонро дорад.

Мафҳумҳои «фарҳанг» ва «тамаддун» бо ҳамдигар зич алоқаманд мебошанд, бинобар ин  онҳоро аз ҳамдигар  фарқ накарда, баъзан як чиз меҳисобанд.

Махсулоти барномавй (МС) намуд ё нусхаи воситаи барномавии коркардашуда мебошад.

Машшоъ   вожаи арабист ва маънияш одами   тезгард   ё тезрав мебошад.

Маълум аст, ки асри ХХ ба таърих чун асри пурфоҷиа ва зиддиятноктарин ворид гардидааст.

Маълумоти қадимтарин дар масъалаи  зуҳури масеҳият ба соли 64 мансуб аст. Он дар асари Тацит (ибтидои асри II) «Анналҳо» оварда шудааст.

Маълумотҳои ибтидой дар бораи молшиносии соҳаи хӯрокворӣ ҳанӯз дар тадқиқотҳои муаллифони Юнони қадим ва Рими қадим мушоҳида ва хулосабардорй гардидааст.

Маънии ҳақиқии ҳаёт рӯҳи бедору дили зинда аст. Алӣ ибни Абӯтолиб Зиндагӣ роҳи пурпечутобест, ки тай кардани он кори басо мушкил мебошад.

Маънои назм ба низом даровардан аст. Назм бо якчанд хусусияти худ аз наср фарқ мекунад. Аввал, дорои вазн ва оҳанги махсус аст. Дувум, радифу қофия дорад.

Маънои ҳаёт масъалаест, ки ҳамеша барои инсон пеш меояд, ҳам вақти кору амали муқаррарии ҳаррӯза, ҳам вақти маърифати талаботу манфиатҳо, ҳам вақти андешарониҳо дар хусуси зиндагии кунунӣ ва ояндаи на

Маънои ҳаётро ба тарзҳои гуногун мефаҳмонанд.

Маърифат даъво дорад, ки инъикоси айниятии воқеиятро таъмин менамояд ва мақсадаш ноил шудан ба ҳақиқат мебошад. Муҳокима дар бораи чӣ будани ҳақиқат таърихи зиёда аз ду ҳазорсола дорад.

Маърифати илмива фаъолияти эҷодию моддии Аҷамиён дар китоби таърихи маданияти ҷахонисабт шудаанд.