Статьи

 Захирахои табии — ин яке аз омилхои истехсоли буда, он неъматъои табииеро (ба монанди замин) дар бар мегирад, ки аз тарафи инсон дар чараёни истехсоли истифода бурда мешавад.

 Байни нарх ва хачми пешниход муттаносибии роста мавчуд хаст, яъне хангоми баланд шудани нарх пешниходи мол меафзояд ва баръакс, хангоми паст шудани нарх пешниходи мол кам мегардад.

 Усули дедуксия. Усули дедуксия имконият медиҳад, ки аз хулосаҳои умумӣ, хулосаҳои алоҳида бароварда шаванд. Усули дедуксия ҳаракати тафаккурро аз назарияи ба амалия дар назар дорад.

 Дар бозори рақобати номукаммал молистеҳсолкунанда кӯшиш мекунад, ки пастшавии нархро ҳангоми афзоиши ҳаҷми фурӯш боз дорад ва дар баъзе ҳолат ин чорабинӣ ба ӯ дастрас меградад, аммо тамоюли асо

 Вазифаи пешгӯикунанда — назарияи иқтисодӣ ба субъектони хоҷагидорӣ имконият медиҳад, ки оиди дурнамоии тараққиёти худ пешгӯи намуда, барои ноил гаштан ба мақсадҳои гузошта кӯшиш ба харҷ д

 Вазифаи дарккунии назарияи иқтисодӣ — шахсе, ки илми иқтисодиро меомӯзад, ҷихатҳои асосии ҳаёти ҷамъиятиро (истеҳсолот, тақсимот, мубодила ва истеъмолотро) дарк мекунад.

 Конcентаратсияи харидорон — нишонаи сохтори бозорӣ, ки миқдори харидорон ва тақсимоти байни онҳо ҳиссаи талаботи бозориро инъикоc менамояд.

 Вазифаи методологӣ — назарияи иқтисодӣ асоси (базисӣ) омӯзиши дигар илмҳои иктисодӣ (молия, муомилоти пулӣ ва қарз, омор, менеҷмент, маркетинг ва ғайраҳо) ба ҳисоб меравад

 Рақобати монополӣ — шакли сохтори бозориест, ки дар он фурӯшандагони молҳои гуногун, ки дорои ҳокимияти бозорӣ ҳастанд аз рӯи ҳаҷми фурӯши молҳо байни ҳам рақобат мекунанд.

 Вазифаи амалӣ — ҳар як роҳбар (давлат, фирма ва дигар субъектони хоҷагидорӣ) дар фаъолияти худ ба принсипҳо ва қонунҳои иқтисодӣ такя мекунад.

Марҳилаҳои пайдоиш ва инкишофи ҳисобгирии муҳосибӣ. Вобастагии мақсад ва мазмуни ҳисобдорӣ аз намудҳои моликият.Таърифи ҳисобдории муҳосибӣ ва вазифаҳои он.

Автотрофӣ (юнонии худам – ғизо мегирам) – аз моддаҳои ғайриорганикӣ ғизогиранда.Адаптатсия (лотинии мутобиқшавӣ) – мутобиқшавии вазифаҳо ва сохти организмҳо ба шароити зист.

Дасту пой зада масолеҳе чанд ба пои кор овардам ва филҷумла кулухчинӣ карда, нардбоне ба роҳ андохтам ва суруде ба ёди мастон додам ва «он чӣ дар дег буд ба чумча1 омад» ва бар табақҳои ихлос2 ниҳода

Айби мардум бипӯш! Ва дин ба дунё мафурӯш!

 Регистрҳои баҳисобгирӣ гуфта ба андозаи муайяни варақчаҳои китобҳо, журналҳо ва ведемостҳои ба қисматҳо ҷудо кардашудае, ки барои навиштани амалиёти гуногуни хоҷагиҳо таин шудаанд, регистрҳои б