Муҳиддин Кабирӣ, раҳбари Наҳзати Исломии Тоҷикистон, ки дар ҳамоиш илмӣ фарҳангӣ зери унвони «Рисолати муҳаммадӣ ва дунёи имрӯз» ширкат дошт, андеша ва пешниҳодоти худро дар партави ин маҳфили нуру зиё манзури ҳозирин кард, ки муҳтавои онро пешкаши хонандаи азиз мегардонем

Бисмиллоҳир раҳмонир раҳим. Алҳамдулиллоҳ, ассалоту вассалому ало расулиҳи Муҳаммад (с) ашрафил анбиёи вал мурсалин ва ало олиҳи ва асҳобиҳи аҷмаъин.
Бародарону хоҳарони азизу меҳрубон ва устодони арҷманд!

Пеш аз ҳама аз самими қалб яко-яки шумо ва кулли уммати мусалмонро ба рӯзи таваллуди Паёмбари акрам (с) муборак мегӯям ва аз Худованди маннон таманно дорам, ки моро пайравони шоистаи ҳазрати Муҳаммад (с) гардонида бошад. Баъдан аз ҷониби аҳли раёсати ҳизб ба дастандаркорони ин маҳфили нурониву пурбаракат ташаккур мегӯям, ки онро ба хотири бузургдоштои Паёмбар (с) омода кардаанд. Дар ин чанд лаҳзае, ки аз ҳаёти пурбаракати Паёмбари охирзамон сӯҳбатҳоеро шунидем ва аз ҷанбаву фаъолиятҳои Паёмбар (с), ҳамчун падар, шавҳар ва азизтарин инсон дар пешгоҳи Худованд, ҳамзамон соддатарин чеҳра дар рӯи замин бештар огоҳ шудем. Фазои маҳфил моломол аз ҳузну андӯҳ, ҳамзамон хурсандию шодӣ буд.
Фикр мекунам, самимият ва вижагии нишасти мо ҳам дар ҳамин аст, ҳамон тавре Паёмбари акрам (с) як инсони самимӣ, содда ва азиз буданд, ин нишаст ҳам самимиву содда, ҳамзамон моломол аз баракату маънавиёт буд. Паёмбари акрам (с), дар баробари дӯстдоштаи тифлон будан, онҳоро дӯст медошт. Хеле шодам, ки аксари ширкатдорони озмун ва туҳфагирифтаҳои имрӯза тифлон буданд, Бародарону хоҳарони муҳтарам! Фурсати сӯҳбат агарчи кам ҳаст, вале мехоҳам чанд нуктаро дар баробари он сӯҳбатҳое, ки бародарону хоҳарон доштанд, хидмати шумо арз намоям. Агар ҳадафи мо аз ин гуна нишастҳо, танҳо шунидани чанд қиссаву ривоятҳо аз зиндагии Паёмбари акрам (с) бошад, дониста бошед, ки ӯ ҳеҷ гоҳ тарафдору хоҳони сохтакорӣ ва баргузор кардани нишастҳои пурдабдаба ву холӣ аз маънавиёту баракат набуданд. Набояд мо ҳам чанд ҳарфу гуфтаҳои дар дил доштаи худро бигӯему ҳамдигарро табрик гуфта, пароканда шавем.
Омадани Паёмбар (с) бар ин дунё ҳадафмандона буд, фаъолияташ мақсади муайян дошт, ҳатто рафтану охирин нафасҳояш холӣ аз панду насиҳат набуданд. Вақте ин ҷо нишастаему ба ривоёту қиссаҳо гӯш меандозем, иншоаллоҳ бовар дорам, ки баргузоркунандагони ин нишаст ҳамин ҳадафро доранд, он ҳам шинохти рисолати Паёмбар (с) ва ҳам истифодаи дурусти он дар зиндагии худ бошад. Номи маҳфил ҳам ҳадафмандона гузошта шудааст: «Рисолати муҳаммадӣ ва дунёи имрӯз». Агар мо аз зиндагии Паёмбар ва мелоду реҳлаташ, аз фаъолиятҳои ӯ барои ҳаёти имрӯзаи хеш ибрат гирифта натавонем, пас ин ҳама ҷашну ҷашнвораҳо ҷуз сарф кардани вақт чизи дигаре нахоҳанд буд. Вале мутмаинам, ки дар нишасти имрӯза ҳамаи ҷанбаҳои масъала ба инобат гирифта шудаанд ва он ба ҳадафи худ мерасад.
Хоҳиши дигар ин аст, ки мунтазири моҳи мавлуд набошем. Агар Паёмбари акрам (с) дар ин моҳ таваллуд шуданду аз ин дунё рафтанд, вале фаъолияти паёмбариаш дар моҳҳои дигар буд, дар дувоздаҳ моҳи сол паёмбар буд. Пас набояд дар моҳҳои дигар фаъолияти он Ҳазрат (с) ва фиристода шудани китоберо аз сӯи Худованд тавассути ӯ фаромӯш кунем. Бояд дар ин толор пайваста сӯҳбат аз Қуръону аз Паёмбар (с) сурат бигирад.
Тавре мушоҳида кардам, бародарону хоҳарон ташнаи шунидаи ҳарфе дар ин маврид ҳастанд. Пас чаро ин фурсатро барои дӯстон ҳар моҳу ҳар ҳафта фароҳам наорем? Хоҳиш ин аст, ки ин гуна нишасту маҳфилҳо ҳарчи бештар шаванд ва ободии ин толор ҳамон вақте эҳсос мешавад, ки баргузории корҳои неку савоб беш аз пеш сурат бигиранд.

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить

Клипҳо

Maher Zain -...

Wonderful Islamic...

The Most Beautiful...

Sami Yusuf - I'm...

Sami Yusuf - Make...

Sami Yusuf -...

Sami Yusuf - Hasbi...

Tom Robertson -...

Смотреть все